روزی کسی به خیام خردمند ، که دوران کهنسالی را پشت سر می گذاشت گفت : شما به یاد دارید دقیقا پدر بزرگ من ، چه زمانی درگذشت ؟!
خیام پرسید : این پرسش برای چیست ؟
آن جوان گفت : من تاریخ درگذشت همه خویشانم را بدست آورده ام و می خواهم روز وفات آنها بروم گورستان و برایشان دعا کنم و خیرات دهم و...
خیام خندید و گفت : آدم بدبختی هستی ! خداوند تو را فرستاده تا شادی بیافرینی و دست زندگان و مستمندان را بگیری تا نمیرند تو به دنبال مردگانت هستی ؟!... بعد پشتش را به او کرد و گفت مرا با مرده پرستان کاری نیست و از او دور شد .

  بگــذشت مــه روزه ، عیــد آمـد و عیـــد آمد
 بگذشت شـب هـجـران، معشوق پدید آمد
     آن صبح چو صادق شد، عذرای تو وامق شد
  معشوق تو عاشق شد، شیخ تو مرید آمد
     شـد جنـگ و نظـر آمـد، شد زهر و شکر آمد 
                                   شد سنگ و گهر آمـد، شد قفل و کلید آمد 
                                      جــان از تــن آلــوده، هــم پاک بـه پاکی رفت  
                                   هـرچنــد چـو خورشـیدی بر پاک و پلید آمد 
                                   از لــذت جـــام تــــو دل مـــانــده بــه دام تو 
                                   جــان نیـز چــو واقـف شـد، او نیـز دوید آمد  
                                    بــس تــوبه شایسته برسنگ تو بشکسته  
                                  بـس زاهــد و بـس عابد کو خــرقه درید آمد 
                                 بــاغ از دی نــامحــرم سه ماه نمی زد دم 
                                 بـر بـــوی بــهـــار تــو، از غیــب رسـیـد آمد

"مولوی"